ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου του André Aciman

photo by Josh Hild

«ΜΙΛΑΜΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!» ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, Η ΦΩΝΗ, ΤΟ ΥΦΟΣ.

Δεν είχα ακούσει κάποιον άλλον ως τότε να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση ως αποχαιρετισμό. Ακουγόταν σκληρή, βάναυση και απορριπτική, με τη συγκαλυμμένη αδιαφορία όσων μπορεί και να μη νοιάζονται αν θα σε ξαναδούν ποτέ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Μια βαλίτσα βιβλία για το καλοκαίρι

photo by Toa Heftiba

Είμαστε όλοι μουδιασμένοι και σοκαρισμένοι. Με όσα τραγικά συνέβησαν είναι πάρα πολύ δύσκολο να συγκεντρωθείς και να γράψεις, ακόμη περισσότερο να διαβάσεις. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να συνεχίσουμε, ευχόμενοι η χώρα μας και καμιά φυσικά χώρα στον κόσμο να μη ζήσει άλλες τραγωδίες.

Στα βιβλία μας τώρα.

Κάθε χρόνο, λίγο πριν τις διακοπές επανέρχεται το ίδιο ερώτημα: ποια βιβλία να πάρεις μαζί σου; Ποια βιβλία επιλέγεις, για να συνδέσεις τις καλοκαιρινές σου στιγμές με αυτά, ώστε το χειμώνα, βλέποντας τη ράχη τους, να θυμάσαι μυρωδιές, θάλασσες, ανθρώπους, πραγματικούς και φανταστικούς; Για άλλη μια χρονιά το Proust & Kraken σάς βοηθάει να επιλέξετε από μια θάλασσα βιβλίων, ώστε αυτά που θα πάρετε μαζί σας να τα θυμάστε, συνδέοντάς τα με ωραίες αναμνήσεις. Καλό καλοκαίρι σε όλους!

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Υπόγειος Σιδηρόδρομος του Colson Whitehead

Map of various Underground Railroad escape routes in the Northern United States and Canada

«Την πρώτη φορά που ο Σίζαρ πλησίασε την Κόρα για να το σκάσουν βόρεια, εκείνη του είπε όχι. Ήταν η γιαγιά της που μιλούσε. Η γιαγιά της Κόρα είδε για πρώτη φορά στη ζωή της τον ωκεανό ένα ηλιόλουστο απόγευμα στο λιμάνι Ουίντα. Η γιαγιά της είχε πεθάνει, κι όμως η λάμψη του νερού συνέχιζε να τρυπώνει στο μπουντρούμι του φρουρίου. Στο μπουντρούμι τούς αποθήκευαν μέχρι να φτάσουν τα πλοία. Επιδρομείς από τη

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

JAZZ της Toni Morrison

photo by Jd Mason

«E, την ξέρω αυτή τη γυναίκα. Έμενε κάποτε στη λεωφόρο Λένοξ, συντροφιά μ’ ένα σμάρι πουλιά. Ξέρω και τον άντρα της. Ξεμυαλίστηκε μ’ ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι, μ’ έναν από εκείνους τους ολέθριους, τρομακτικούς έρωτες που τον έκανε να νιώθει τέτοια θλίψη και ευτυχία ώστε τη σκότωσε μόνο και μόνο για να κρατήσει ζωντανό τούτο το αίσθημα. Όταν η γυναίκα, το όνομά της είναι Βάιολετ, πήγε στην κηδεία να δει το κορίτσι και να χαρακώσει το πεθαμένο του πρόσωπο, ο κόσμος την έριξε κάτω και την πέταξε έξω απ’ την εκκλησία. Κι εκείνη έτρεξε, μέσα σ’ όλο εκείνο το χιόνι, κι όταν γύρισε στο διαμέρισμά της έβγαλε τα πουλιά από τα κλουβιά τους, άνοιξε τα παράθυρα και τα άφησε να παγώσουν ή να πετάξουν, μαζί και τον παπαγάλο που έλεγε “σ’ αγαπώ”».

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Aυτοβιογραφικά αφηγήματα για την απώλεια και το πένθος

photo by Ρay Ηennessy

Από τα πιο «επικίνδυνα» και δύσκολα θέματα στη λογοτεχνία είναι η αρρώστια, η απώλεια και το πένθος. Θέματα φορτωμένα με πόνο είναι εύκολο να γίνουν μελό και να καταστρέψουν ένα βιβλίο. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος, όταν το βιβλίο ανήκει στο είδος του αυτοβιογραφικού αφηγήματος, όπου οι συγγραφείς πρέπει να γράψουν για τους δικούς τους ανθρώπους, βιώνοντας ίσως ξανά και ξανά τον πόνο, προσπαθώντας να ξεπεράσουν τα στάδια του πένθους συντροφιά με τις λέξεις τους.

ΔΙΗΓΗΜΑ

Ο αχυρώνας φλέγεται του Ουίλλιαμ Φώκνερ

photo by alexander Αndrews

«ΤΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ όπου δίκαζε ο ειρηνοδίκης μύριζε τυρί. Το παιδί, κουλουριασμένο πάνω σ’ ένα βαρέλι στο βάθος της κατάμεστης αίθουσας, ήταν σίγουρο ότι οσμιζόταν τυρί, κι ακόμα παρατηρούσε από τη γωνιά του τις παράλληλες σειρές των ραφιών, κατάφορτες με τα συμπαγή, κοντόχοντρα και ανισοϋψή σχήματα της μιας και της άλλης κονσέρβας, που τις ετικέτες τους τις μελετούσε το στομάχι του, όχι διαβάζοντας τα γράμματα – το νόημά τους του ήταν απροσπέλαστο-, αλλά χαζεύοντας τους πορφυρούς διαβόλους και τις αργυρές καμπύλες των ψαριών· αυτές οι μυρωδιές,

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Τα πλούτη μας της Kaouther Adimi

photo by Βrandi Redd

«Μόλις φτάσετε στο Αλγέρι, θα πρέπει να πάρετε τους ανηφορικούς δρόμους, να τους ανεβείτε και μετά να τους κατεβείτε. Θα πέσετε στην Ντιντούς Μουράντ με τα αμέτρητα σοκάκια να την κόβουν κάθετα σαν εκατοντάδες ιστορίες, δυο βήματα από μια γέφυρα που τη μοιράζονται αυτόχειρες και ερωτευμένοι. Κατεβείτε κι άλλο, απομακρυνθείτε από τα καφενεία και τα μπιστρό, τα μαγαζιά που πουλάνε ρούχα, τις αγορές

ΔΙΗΓΗΜΑ

Οι αυτόχειρες του Γκυ ντε Μωπασάν

Tragedy, Edvard Munch

«Ο ΣΗΚΟΥΑΝΑΣ κυλούσε νωχελικός μπροστά από το σπίτι μου, αρυτίδωτος, αστράφτοντας στο πρωινό φως: μια όμορφη, αργόσυρτη, πλατιά ασημένια λωρίδα, με πορφυρές ανταύγειες. Από την άλλη πλευρά, στα πρανή του ποταμού, ψηλές δεντροστοιχίες σχημάτιζαν ένα πελώριο πράσινο τείχος. Η αίσθηση της ζωής που ξεκινάει κάθε καινούργια μέρα, μιας ζωής όλο δροσιά, χαρά και έρωτα, θρόιζε στις φυλλωσιές των δέντρων,