ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

SNAP της Belinda Bauer

photo by Anja

«Ήταν τόσο έντονη η ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο, ώστε τα καθίσματα μύριζαν λες και είχαν αρχίσει να λιώνουν. Ο Τζακ φορούσε κοντό παντελόνι και κάθε φορά που κουνούσε τα πόδια του ακουγόταν ένας ήχος σαν να ξεκολλούσε σελοτέιπ.

Τα παράθυρα ήταν κατεβασμένα, αλλά δεν φυσούσε καθόλου∙ μόνο μικρά ζωύφια πετοβολούσαν βουίζοντας. Στον ουρανό κρεμόταν ένα και μοναδικό ανάριο σύννεφο, ενώ ένα τζετ που δε διακρινόταν άφηνε πίσω του μια λευκή γραμμή στο καταγάλανο φόντο

Ο Τζακ ένιωσε τον ιδρώτα να κυλάει στο σβέρκο του και μισάνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.

“Όχι”, είπε η Τζόι. “Η μαμά είπε να μείνουμε εδώ!”».

H μητέρα του Τζακ, της Τζόι και της Μέρι δε γυρίζει ποτέ. Τα τρία παιδιά περιμένουν για ώρα μέσα σε αφόρητη ζέστη στην άκρη ενός επαρχιακού δρόμου, μέχρι που αποφασίζουν να πάνε να τη βρουν. Η νεαρή γυναίκα είναι μαχαιρωμένη και από κει ξεκινάει αυτό το αγωνιώδες page-turner που κατάφερε να φτάσει μέχρι και τη μακρά λίστα του βραβείου Βοοker.

snap book cover
Mετάφραση: Νίκος Ιβραηνίας
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Άννα Σταθοπούλου
Εκδόσεις Bell

Λίγα χρόνια αργότερα βρίσκουμε τα τρία παιδιά και τον πατέρα τους να ζουν μια υποτυπώδη ζωή, ενώ ο πατέρας πάσχει από κατάθλιψη. Θα εγκαταλείψει τα παιδιά και θα περιφέρεται στους δρόμους ζητιανεύοντας.

«Ένα πρωί – δυο χρόνια μετά που τους άφησε η μητέρα του- ο πατέρας του είχε πάει να αγοράσει γάλα και δεν είχε ξαναγυρίσει στο σπίτι τους.

Μια βδομάδα περίμεναν το γάλα.

Σε κανέναν δεν έλειψαν. Δεν είχαν ξαναγυρίσει στο σχολείο μετά το θάνατο της μητέρας τους, όπως και ο πατέρας τους δεν είχε ξαναγυρίσει στη δουλειά του. Ο Άρθουρ Μπράιτ είχε μιλήσει για κατ’ οίκον εκπαίδευση, αλλά το μόνο που σήμαινε αυτός ο βαρύγδουπος όρος ήταν ότι δεν επιτρεπόταν να παρακολουθούν τηλεόραση μεταξύ εννιά το πρωί και τρεις το απόγευμα. Και ενώ οι λιγοστοί γείτονες στη μικρή γειτονιά τους είχαν δείξει καλοσύνη τον πρώτο καιρό μετά το τραγικό συμβάν, ύστερα από δύο χρόνια είχαν ξαναγυρίσει στο ρυθμό της δικής τους ζωής, στα δικά τους προβλήματα. Τα παιδιά είχαν τον πατέρα τους, στο κάτω κάτω -κάτι που δεν μπορούσαν να πουν πολλά άλλα παιδιά τη σήμερον ημέρα.

Είναι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, σπαρακτικό και συγκινητικό, αληθινό και τρομακτικό που αποτυπώνει γλαφυρά τις ζωές μιας οικογένειας, που απλά δεν κατάφεραν τα βγάλουν πέρα μετά τον θάνατο της μητέρας και συζύγου.

Μετά το φευγιό του πατέρα του, ο Τζακ ήταν σαν να ξαναζούσε όσα είχαν γίνει στο κράσπεδο του αυτοκινητόδρομου. Ξαναβρέθηκε να κάνει κουμάντο, μόνο που αυτή τη φορά πάγωσε -μη ξέροντας αν έπρεπε να μείνει στο σπίτι ή να βγει και να ζητήσει βοήθεια».

Μία διάρρηξη θα αποτελέσει την αφορμή για τη σύλληψη του δολοφόνου. Το ένστικτο ενός παιδιού, μια θύμηση από τη μοιραία εκείνη μέρα σαν από όνειρο, ένα μαχαίρι σε ένα κομοδίνο και το κουβάρι θα αρχίσει να ξετυλίγεται. Η υπόθεση θα αποκτήσει ξανά δυναμική.

Το Snap δεν είναι μόνο ένα μυθιστόρημα μυστηρίου. Ή μάλλον δεν είναι κυρίως αυτό. Είναι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, σπαρακτικό και συγκινητικό, αληθινό και τρομακτικό που αποτυπώνει γλαφυρά τις ζωές μιας οικογένειας, που απλά δεν κατάφεραν τα βγάλουν πέρα μετά τον θάνατο της μητέρας και συζύγου. Είναι όμως και ένα βιβλίο αισιόδοξο και τρυφερό, που μας θυμίζει ότι όταν όλοι και όλα καταρρέουν, η βοήθεια έρχεται απρόσμενα και η αγάπη για κάποιον άλλον πέραν από τον εαυτό μας, η θυσιαστική αγάπη (εν προκειμένω η αγάπη του μικρού Τζακ και για τις αδερφές του) είναι αυτή που σώζει πρώτα αυτόν που θυσιάζεται και μετά τους άλλους. Θαυμάσιο!

Belinda Bauer

H συγγραφέας

Η Μπελίντα Μπάουερ, συγγραφέας, δημοσιογράφος και σεναριογράφος, μεγάλωσε στην Αγγλία και στη Νότια Αφρική. Το Μαύρο Χώμα (εκδόσεις Bell) βραβεύτηκε με το Dagger in The Library της Ένωσης Συγγραφέων Μυστηρίου.

Έγραψαν για το βιβλίο

ΝΟΥΒΕΛΑ

Το στρίψιμο της βίδας του Χένρι Τζέιμς

photo by Εrik Μuller

«Καθισμένοι γύρω απ’ το τζάκι, είχαμε ακούσει την ιστορία με αρκετά κομμένη την ανάσα, εκτός, όμως, από την εύλογη διαπίστωση ότι ήταν τρομακτική, όπως όφειλε να είναι κάθε παράξενη διήγηση Παραμονή Χριστουγέννων σε ένα παλιό σπίτι, δε θυμάμαι να έγιναν άλλα σχόλια, μέχρι που κάποιος υπέδειξε ότι ήταν η μοναδική περίπτωση που είχε ακούσει στην οποία τύχαινε τέτοια υπερφυσική εμπειρία σε παιδί. Το συγκεκριμένο περιστατικό είχε συμβεί σε ένα παλιό σπίτι, καλή ώρα σαν αυτό στο οποίο βρισκόμασταν τώρα εμείς μαζεμένοι: μια οπτασία, φρικιαστική, εμφανίστηκε σε ένα μικρό αγόρι που κοιμόταν στο δωμάτιο μαζί με τη μητέρα του κι εκείνο την ξύπνησε έντρομο∙ την ξύπνησε όχι για να του διαλύσει τους φόβους και να το βοηθήσει να ξανακοιμηθεί, μα για να αντικρίσει και η ίδια με τα μάτια της, όπως κι έγινε, το θέαμα που τόσο τον είχε ταράξει.»

ΔΙΗΓΗΜΑ

O σηματωρός του Charles Dickens

Photo shows a London and North Western Railway "Dreadnought Class" locomotive called Archimedes in Euston Station, London, England. This type of train was built between 1884 and 1888 and was withdrawn from service in 1904. (Source: Flickr Commons project, 2008 and 2009 and researcher D. Free, 2018) Copyright: Library of Congress

«ΈΪ! ΕΣΕΙΣ ΚΕΙ ΚΑΤΩ!
Την ώρα που άκουσε τη φωνή να τον καλεί μ’ αυτά τα λόγια, στεκόταν στην πόρτα του κουβούκλιού του κρατώντας στο χέρι ένα σημαιάκι τυλιγμένο γύρω από το μικρό του κοντάρι. Με δεδομένη τη διαμόρφωση του τοπίου, θα περίμενε κανείς ότι δεν θα είχε καμία αμφιβολία από πού ακριβώς ερχόταν η φωνή∙ εκείνος όμως αντί να κοιτάξει ψηλά, εκεί που στεκόμουν, στην κορυφή του απότομου υψώματος, σχεδόν πάνω από το κεφάλι του, έκανε μεταβολή και κοίταξε πέρα, προς τις γραμμές. Και είχε κάτι το παράξενο ο τρόπος του, αλλά τι ακριβώς, μου ήταν αδύνατο να καταλάβω. Ξέρω πάντως ότι στάθηκε αρκετό ώστε να τραβήξει την προσοχή μου, παρόλο που η μορφή του φάνταζε μικρή και σκοτεινή, εκεί μες στο βάθος του ορύγματος, κι εγώ βρισκόμουν ψηλά από πάνω του, τόσο λουσμένος στο άγριο φως του ηλιοβασιλέματος που έπρεπε να σκιάζω τα μάτια με το χέρι μου για να τον βλέπω».

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ο Κόμης του Μόντε-Χρίστο του Αλέξανδρου Δουμά

photo by mael Balland

«Στις 28 Φεβρουαρίου 1815 η σκοπιά στην Παναγία της Φρουράς σήμανε την είσοδο του τρικάταρτου Φαραώ, που ερχόταν από τη Σμύρνη, την Τεργέστη και τη Νάπολη. Ως συνήθως, ένας πλοηγός ξεκίνησε αμέσως από το λιμάνι, πέρασε ξυστά από τον πύργο του Ιφ και πήγε και πλεύρισε το πλεούμενο ανάμεσα στο ακρωτήρι Μορζιού και το νησί Ριού.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ο Συνοδοιπόρος του Viet Thanh Nguyen

«ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ, κοιμώμενος, διπρόσωπος. Δεν εκπλήσσει ίσως το ότι είμαι και δίβουλος. Δεν είμαι κάποιος μεταλλαγμένος απ’ αυτούς στα κόμικς ή στις ταινίες τρόπου, καίτοι μου έχουν φερθεί σαν να είμαι. Απλώς, είμαι ικανός να δω κάθε θέμα από δύο μεριές. Καμία φορά, κολακεύομαι να πιστεύω ότι αυτό είναι ταλέντο, και μολονότι είναι, ήσσονος φύσεως βέβαια, πιθανόν να είναι και το μοναδικό που διαθέτω. Άλλοτε πάλι, όταν σκέφτομαι ότι δεν μπορώ παρά μόνον να παρατηρώ τον κόσμο, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να θεωρηθεί ταλέντο αυτό που διαθέτω. Άλλωστε, ταλέντο σημαίνει κάτι που χρησιμοποιείς, κι όχι κάτι που σε χρησιμοποιεί. Το ταλέντο που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις, το ταλέντο που σε κατέχει – είναι κάτι επικίνδυνο, οφείλω να πω. Αλλά τον μήνα που αρχίζει αυτή εδώ η εξομολόγηση, το τρόπος μου να βλέπω τα πράγματα έμοιαζε να είναι μάλλον αρετή παρά ελάττωμα, κι έτσι εμφανίζονται για πρώτη φορά ορισμένοι κίνδυνοι».

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Η γυναίκα στο παράθυρο του Έι Τζέι Φιν

photo by Eberhard Grossgasteiger

«Ο άντρας της κοντεύει να επιστρέψει. Θα την πιάσει αυτή τη φορά.

Δεν υπάρχει ούτε μία κουρτίνα, ούτε ένα στόρι στον αριθμό 212 – στο σπίτι, βαμμένο στο κόκκινο της σκουριάς, που κάποτε, μέχρι πρόσφατα, φιλοξενούσε τους νιόπαντρους Μοτ, ώσπου χώρισαν. Ποτέ δεν γνώρισα τους Μοτ αλλά πού και πού τους τσεκάρω στο διαδίκτυο: το προφίλ του στο Linkedin, τη σελίδα της στο Facebook. Η λίστα γάμου τους στο Macy’s εξακολουθεί να υπάρχει. Ακόμα θα μπορούσα να τους πάρω δώρο μαχαιροπίρουνα.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου του André Aciman

photo by Josh Hild

«ΜΙΛΑΜΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ!» ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, Η ΦΩΝΗ, ΤΟ ΥΦΟΣ.

Δεν είχα ακούσει κάποιον άλλον ως τότε να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση ως αποχαιρετισμό. Ακουγόταν σκληρή, βάναυση και απορριπτική, με τη συγκαλυμμένη αδιαφορία όσων μπορεί και να μη νοιάζονται αν θα σε ξαναδούν ποτέ.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

JAZZ της Toni Morrison

photo by Jd Mason

«E, την ξέρω αυτή τη γυναίκα. Έμενε κάποτε στη λεωφόρο Λένοξ, συντροφιά μ’ ένα σμάρι πουλιά. Ξέρω και τον άντρα της. Ξεμυαλίστηκε μ’ ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι, μ’ έναν από εκείνους τους ολέθριους, τρομακτικούς έρωτες που τον έκανε να νιώθει τέτοια θλίψη και ευτυχία ώστε τη σκότωσε μόνο και μόνο για να κρατήσει ζωντανό τούτο το αίσθημα. Όταν η γυναίκα, το όνομά της είναι Βάιολετ, πήγε στην κηδεία να δει το κορίτσι και να χαρακώσει το πεθαμένο του πρόσωπο, ο κόσμος την έριξε κάτω και την πέταξε έξω απ’ την εκκλησία. Κι εκείνη έτρεξε, μέσα σ’ όλο εκείνο το χιόνι, κι όταν γύρισε στο διαμέρισμά της έβγαλε τα πουλιά από τα κλουβιά τους, άνοιξε τα παράθυρα και τα άφησε να παγώσουν ή να πετάξουν, μαζί και τον παπαγάλο που έλεγε “σ’ αγαπώ”».

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ο λαβύρινθος των πνευμάτων του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

Franco in Barcelona (II) The new Francoist authorities applied extremely harsh laws in Barcelona which made it practically impossible for most of its residents to re-establish their daily lives. Franco's visit to Barcelona, on 28 January 1942. © Arxiu Fotogràfic de Barcelona. Pérez de Rozas

«Eκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα ότι επέστρεφα στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Ήμουν και πάλι δέκα χρόνων και είχα ξυπνήσει στην παλιά μου κάμαρα νιώθοντας πως η ανάμνηση του προσώπου της μητέρας μου με είχε εγκαταλείψει. Και, με τον τρόπο που καταλαβαίνει κανείς τα πράγματα στα όνειρα, ήξερα ότι το λάθος ήταν δικό μου και μόνο δικό μου, επειδή δε μου άξιζε να το θυμάμαι κι επειδή δεν είχα καταφέρει να τη δικαιώσω.